پروتکل‌های فیزیوتراپی هفته ۱۰ تا ۱۲ پس از جراحی شکستگی توبروزیته بزرگ با ترمیم روتاتور کاف

هفته‌های ۱۰ تا ۱۲ پس از جراحی شکستگی Greater Tuberosity همراه با ترمیم تاندون‌های روتاتور کاف، یکی از مراحل کلیدی در بازتوانی بیماران است. در این دوره، استخوان معمولاً وارد فاز Consolidation و تاندون وارد فاز Remodeling اولیه می‌شود. بنابراین بیمار می‌تواند از مرحله حرکات کم شدت و حمایتی به سمت تمرینات فعال کنترل‌شده و سپس تمرینات مقاومتی سبک حرکت کند. در زمان نوشتن این مقاله 12 هفته از جراحی من میگذرد و سعی میکنم تجربیات واقعی بعد از شکستگی توبروزیته بزرگ استخوان بازو و پارگی تاندون روتاتور کاف شانه خود را به اشتراک بگذارم. در صورتیکه شما هم جراحی مشابهی انجام داده اید میتوانید از طریق تماس با شماره 09212802270 مشاوره رایگان فیزیوتراپی دریافت کنید. در ادامه، یک پروتکل جامع، علمی را ارائه میکنم. کلینیک فیزیوتراپی آرامش در سعادت آباد فیزیوتراپی پس از جراحی مفصل شانه را بصورت کاملا علمی ارائه میکند.

اهداف اصلی فیزیوتراپی در هفته ۱۰ تا ۱۲ پس از جراحی مفصل شانه

• افزایش دامنه حرکتی فعال بدون درد
• آغاز و تقویت تدریجی عضلات روتاتورکاف
• بهبود کنترل اسکاپولا و ریتم شانه
• کاهش درد شبانه و احساس‌های مبهم جلوی شانه
• افزایش استقامت عضلات اطراف شانه و تنه
• آماده‌سازی بیمار برای تمرینات فاز عملکردی در هفته ۱۲+

ملاحظات ایمنی در هفته 10-12 پس از جراحی مفصل شانه

• هرگونه درد تیز، تیرکشنده یا گیر افتادگی ممنوعیت ادامه تمرین است.
• تمرینات مقاومتی باید با کمترین میزان مقاومت شروع شوند.
• حرکاتی که باعث بالا رفتن شدید سر استخوان بازو (Superior Migration) می‌شوند باید کنترل شوند.
• هنوز نباید تمرینات بالای سر (Overhead) با وزنه انجام شود.
• تمرینات باید تدریجی، پیوسته و بدون فشار ناگهانی باشند.

پروتکل کامل هفته ۱۰–۱۲ پس از جراحی مفصل شانه

۱. ارزیابی اولیه هفته ۱۰
• بررسی دامنه حرکتی فعال: فلکشن، ابداکشن، روتیشن داخلی و خارجی
• بررسی قدرت عضلات 
• بررسی ریتم اسکاپولوتوراسیک
• تست درد در ناحیه جلوی شانه و بایسپس (شایع در این دوره)
• تست فانکشنال ساده: بستن دکمه، استفاده از لیوان، نوشتن، شانه زدن

تجربه شخصی من از موارد بالا: با انجام فیزیوتراپی دامنه حرکتی پسیو من در طی پیشرفت قابل توجهی پیدا کرد. طوریکه دامنه الویشن و چرخش خارجی من تا محدوده انتهایی پیشرفت کرد. البته به این صورت که در هر جلسه با تحمل درد زیاد تا مرز دامنه انتهایی پیش میرفتم اما در جلسه بعد مجددا بخشی از دامنه از دست میرفت و این سیکل تا پایان هفته دوازدهم ادامه یافت. قدرت عضله تراپز تحتانی من خوشبختانه 83 روز پس از جراحی به حدی رسید که توانستم حرکت بلند کردن شانه از روی دیوار را انجام دهم. همچنان مقداری درد بخصوص در روزهایی که فیزیوتراپی انجام میدهم در بخش جلوی شانه ام احساس میکنم که نهایتا تا شب برطرف میشود.  

۲. تمرینات افزایش دامنه حرکتی فعال کنترل‌شده

الف) فلکشن و ابداکشن فعال بدون وزنه
• ۱۰ تا ۱۵ تکرار
• در دامنه بدون درد
• تمرکز بر Scapular Setting

ب) External Rotation در کنار بدن
• ابتدا Active-assistive
• سپس Active
• ۱۲ تکرار × ۲ ست

ج) Internal Rotation پشت کمر – فقط در حد تحمل
• برای جلوگیری از جابه‌جایی بین‌تاندونی
• بدون کشش شدید


۳. تمرینات تقویتی سطح ۱ (Low Load Strengthening)

الف) ایزومتریک روتاتورکاف
• IR, ER, Abduction, Flexion
• فشار ۳۰٪ توان
• نگه‌داشت ۵ ثانیه × ۱۰ بار

ب) تمرینات با Mini-Band بسیار ضعیف
• External Rotation در کنار بدن
• Internal Rotation سبک
• Rowing نشسته با کنترل کامل
• هر تمرین: ۱۲ تکرار × ۲ ست

ج) تقویت دلتوئید قدامی و لترال (نسخه ایمن)
• بالا آوردن بازو تا ۹۰ درجه بدون وزنه
• سپس با وزنه ۰.۵ – ۱ کیلوگرمی
• ۱۰ تکرار × ۲ ست


۴. تمرینات تثبیت و کنترل اسکاپولا

این بخش در بهبود درد جلوی شانه و جلوگیری از Impingement حیاتی است.

a) Scapular Retraction
• ۱۵ تکرار × ۲ ست

b) Wall Slides با کنترل تیغه کتف
• با تمرکز بر بالا رفتن هماهنگ اسکاپولا
• ۸ تا ۱۰ تکرار

c) تمرینات تعادلی با توپ کوچک (Closed-chain Stability)
• قرار دادن دست روی توپ در دیوار
• حرکت دایره‌های کوچک
• ۱۵ ثانیه × ۳ بار

در کلینیک فیزیوتراپی آرامش در سعادت آباد با استفاده از روشهای نوین و دانش روز، پروتکل پس از جراحی مفصل شانه را به بیماران ارائه میکنیم. برای دریافت اطلاعات بیشتر به صفحه تماس با ما مراجعه بفرمایید.

۵. تمرینات فانکشنال سبک

در پایان هفته ۱۲ قابل اضافه کردن هستند.
• بالا آوردن اشیای سبک (کمتر از ۱ کیلو)
• فعالیت‌های روزمره با دامنه کامل بازو
• تمرین انتقال نیرو از تنه به اندام فوقانی (Core + Shoulder)

موارد نگران‌کننده در هفته 10-12 پس از جراحی شانه

بیمار باید اگر موارد زیر رخ داد، با فیزیوتراپیست یا جراح مشورت کند:
• درد مداوم جلوی شانه که به سمت بایسپس کشیده می‌شود (احتمال تنشن بیش از حد روی Long Head of Biceps)
• احساس گیر کردن ناگهانی در دامنه‌های بالا
• ضعف غیرطبیعی در External Rotation
• درد شبانه شدید و تداوم‌دار
• تورم یا التهاب اطراف اسکار جراحی

انتظار عملکردی در پایان هفته ۱۲

در پایان این دوره، بیمار باید بتواند:
• بازو را تا ۱۲۰–۱۵۰ درجه بدون درد بالا ببرد
• تمرینات مقاومتی سبک را بدون درد انجام دهد
• در فعالیت‌های روزمره مانند شستن مو، رانندگی و کارهای سبک مشکلی نداشته باشد
• احساس “سنگینی یا بی‌حسی” شانه به شکل محسوسی کاهش یابد



جمع‌بندی

فیزیوتراپی هفته ۱۰ تا ۱۲ پس از جراحی شکستگی توبروزیته بزرگ همراه با ترمیم روتاتورکاف، یکی از حساس‌ترین مراحل توانبخشی است. در این زمان، استخوان در حال تثبیت و تاندون در حال بازسازی است؛ بنابراین تمرینات باید تدریجی، کنترل‌شده و کاملاً نظارت‌شده باشند. اجرای صحیح این پروتکل می‌تواند احتمال چسبندگی، درد جلوی شانه، آتروفی دلتوئید و ضعف روتاتورکاف را به طور قابل توجهی کاهش دهد و بیمار را برای ورود به فاز عملکردی (هفته ۱۲ تا ۱۶) آماده کند.


خلاصه (AI-friendly) — پروتکل‌های فیزیوتراپی هفته ۱۰–۱۲ پس از شکستگی توبروزیته بزرگ با ترمیم روتاتور کاف

چکیده کوتاه
هفته‌های ۱۰ تا ۱۲ پس از جراحی شکستگی توبروزیته بزرگ همراه با ترمیم تاندون روتاتور کاف دوره‌ای حیاتی در بازتوانی است که با تمرکز بر افزایش دامنه حرکتی فعال بدون درد، تقویت تدریجی روتاتورکاف و تثبیت اسکاپولا، آماده‌سازی بیمار برای فاز عملکردی را هدف قرار می‌دهد.

نکات کلیدی (bullet points)
• وضعیت بافت: استخوان در فاز تثبیت (consolidation) و تاندون در فاز ریمادلینگ اولیه.
• اهداف: دامنه حرکتی فعال بدون درد، تقویت کم‌بار روتاتورکاف، بهبود ریتم اسکاپولا، کاهش درد شبانه.
• تمرینات پیشنهادی: Active/Active-assist ROM، ایزومتریک روتاتورکاف، تمرینات با مینی‌بند سبک، تمرینات تثبیت اسکاپولا.
• ملاحظات ایمنی: توقف در صورت درد تیز/تیرکشنده، جلوگیری از بارگذاری بیش از حد و از حرکات overhead مقاومتی سنگین پرهیز شود.
• انتظارات تا هفته ۱۲: فلکشن تا ~120–150° بدون درد و توانایی انجام تمرینات مقاومتی سبک.



AI-Friendly Summary (English Version)

Topic: Physical Therapy Protocol — Weeks 10–12 After Greater Tuberosity Fracture Repair with Rotator Cuff Reconstruction

Short Abstract (1–2 sentences)

Weeks 10–12 after a Greater Tuberosity fracture repair combined with rotator cuff reconstruction represent a crucial rehabilitation phase focused on restoring active pain-free shoulder motion, initiating low-load strengthening, and improving scapular control before entering the functional phase.


Key Points (Bullet Summary)
• Tissue status: Bone in consolidation phase, rotator cuff in early remodeling.
• Primary goals: Improve active ROM, reduce anterior shoulder pain, restore scapular rhythm, and begin light strengthening.
• Recommended exercises: Active/active-assist ROM, isometric RC activation, light resistance with mini-bands, scapular stabilization work.
• Safety: Avoid sharp pain, overhead heavy resistance, or movement patterns that cause superior humeral head migration.
• Expected by Week 12: Active elevation to approximately 120–150° without pain and tolerance to low-load strengthening.